Buddha and Distress

Once a man came to Buddha and asked, “The world is in such a distress, people are in so much misery—how can you manage to sit silently and so joyously?”

Buddha said, “If somebody is suffering from fever, has the doctor also to lie down by his side and suffer? Has the doctor out of compassion to get the infection and lie down by the side of the patient and be feverish? Is that going to help the patient? In fact, whereas there was only one person ill, now there are two persons ill—the world is doubly ill! The doctor need not be ill to help the patient; the doctor has to be healthy to help the patient. The healthier he is, the better; the healthier he is, the more help is possible through him.”

P. D. Ouspensky and Death

One of the great disciples of Gurdjieff, P. D. Ouspensky, was dying. The doctors told him to rest but he would not—instead he continued walking the whole night. They thought he had gone crazy. He was dying, his energy was disappearing what was he doing? This was the time to rest; he would die sooner if he went on walking. But he would not stop.

Somebody asked, “What are you doing?”

He said, “I would like to die alert, awake. I don’t want to die asleep otherwise I will miss the beauty of death.” And he died walking.

What is Meditation? (Three Friend and Buddhist Monk)

Three men went for a morning walk. They saw a Buddhist monk standing on the hill, and having nothing to do they just started discussing what that fellow was doing.

One said, “As far as I can see from here, he is expecting somebody and waiting for him. Perhaps a friend is left behind and he is waiting, expecting him.”

The second man said, “Looking at him I cannot agree with you, because when somebody is waiting for a friend who is left behind, once in a while he will look back to see whether he has come yet or not, and how long he will have to wait. But this man never looks back, he is just standing there. I don’t think he is expecting anybody. My feeling is that these Buddhist monks have cows.” In India they have a cow for milk for the morning tea; otherwise you have to go to beg for an early morning cup of tea.

The second man said, “My feeling is that his cow is lost some- where, must have gone to graze, and he is just searching for the cow.’

The third man said, “I cannot agree, because when somebody searches for a cow he need not just stand like a statue. You have to move around, you have to go and look from this side and that side. He does not even move his face from side to side. What to say about his face—even his eyes are half-closed.”

They were coming closer to the man, so they could see him more clearly. Then the third man said, “I don’t think you are right; I think he is meditating. But how are we to decide who is right?”

They said, “There is no problem. We are Just coming close to him, we can ask him.”

The first man asked the monk, “Are you expecting a friend who is left behind, waiting for him?”

The Buddhist monk opened his eyes and said, “Expecting? I never expect anything. Expecting anything is against my religion.”

The man said, “My God! Forget expecting; just tell me—are you waiting?

He said, “My religion teaches that you cannot be certain even of the next second. How can I wait? Where is the time to wait? I am not waiting.’

The man said, “Forget expecting, waiting—I don’t know your language. Just tell me, have you left some friend behind?”
He said, “Again the same thing. I don’t have any friends in the world, and I don’t have any enemies in the world—because they both come together. You cannot sort out one and leave the other. Can’t you see that I am a Buddhist monk? I don’t have any enemy, I don’t have any friend. Please get lost, don’t disturb me.”

The second man thought, “Now there is hope for me.” He said, “This I had told him already, that ‘You are talking nonsense. He is not waiting, not expecting—he is a Buddhist monk; he has no friends, no enemies.’ You are right. My feeling is that your cow is lost.”

The monk said, “You are even more stupid than the first man. My cow? A Buddhist monk possesses nothing. And why should I look for somebody else’s cow? I don’t possess any cow.” The man looked really embarrassed, what to do?

The third man thought, “Now, the only possibility is what I have said.” He said, “I can see that you are meditating.”
The monk said, “Nonsense! Meditation is not some activity. One does not meditate, one is meditation. To tell you the truth, so that all you fellows don’t get confused, I am simply doing nothing. Standing here, doing nothing—is it objectionable?” They said, “No, it is not objectionable, it just does not make sense to us standing here, doing nothing.”

“But,” he said, “this is what meditation is.” Sitting and doing nothing not with your body, not with your mind. Once you start doing something either you go into contemplation or you go into concentration, or you go into action, but you move away from your center. When you are not doing anything at all—bodily, mentally, on no level—when all activity has ceased and you simply are, just being, that’s what meditation is. You cannot do it, you cannot practice it; you have only to understand it.

Whenever you can find time for just being, drop all doing.

Thinking is also doing, concentration is also doing, contemplation is also doing. Even if for a single moment you are not doing

Chalo Re Jaiye Satsang Ma – Gujarati Lyrics

ચાલો રે જયે સત્સંગમાં, સત્સંગમાં મોટું ધામ છે. ભાઈ|| ૨ ||
સત્સંગમાંથી આનંદ લ્યેને, સૌને જયશ્રી કૃષ્ણ છે ભાઈ || ૨ || 

હરી મિલાવો પ્રભુ મિલાવો, લય હરીનું નામ જો ભાઈ|| ૨ ||
સત્સંગમાં થી આનંદ લ્યેને, સૌને જયશ્રી કૃષ્ણ છે ભાઈ || ૨ ||

આજનો લાવો લિગ્યે ભાઈ, કાલનું જો કાચું હોયજો || ૨ ||
સત્સંગમાં થી આનંદ લ્યેને, સૌને જયશ્રી કૃષ્ણ છે ભાઈ || ૨ ||

માત પિતા ગુરુદેવ ચરણ, એ જ તીર્થનું ધામ છે ભાઈ || ૨ ||
સત્સંગમાં થી આનંદ લ્યેને, સૌને જયશ્રી કૃષ્ણ છે ભાઈ || ૨ ||

પરીષિત રાજાને જ્ઞાન ઉપજ્યું, ગયા ગંગાને તીર જો ભાઈ || ૨ ||
સત્સંગમાં થી આનંદ લ્યેને, સૌને જયશ્રી કૃષ્ણ છે ભાઈ || ૨ ||

શુકદેવજી એ જ્ઞાન આપ્યા, ગયા મોક્ષને ધામ જો ભાઈ || ૨ ||
સત્સંગમાં થી આનંદ લ્યેને, સૌને જયશ્રી કૃષ્ણ છે ભાઈ || ૨ ||

દેવના ધુનડી વાગ્યા, પુષ્પની વૃષ્ટિ થાય જો ભાઈ || ૨ ||
સત્સંગમાં થી આનંદ લ્યેને, સૌને જયશ્રી કૃષ્ણ છે ભાઈ || ૨ ||

માધવ દાસની વિનતી અમને, રાખો ચરણની પાસ જો ભાઈ || ૨ ||
સત્સંગમાં થી આનંદ લ્યેને, સૌને જયશ્રી કૃષ્ણ છે ભાઈ || ૨ ||

ગાય શીખે ને સહુને સાંભરે, એનો હોજો વ્રજમાં વાસ જો  ભાઈ || ૨ ||
સત્સંગમાં થી આનંદ લ્યેને, સૌને જયશ્રી કૃષ્ણ છે ભાઈ || ૨ ||

ચાલો રે જાએ સત્સંગમાં, સત્સંગમાં મોટું ધામ છે. ભાઈ
સત્સંગમાં થી આનંદ લ્યેને, સૌને જયશ્રી કૃષ્ણ છે

Declaration of principles

1] All human beings are different. And should do everything possible to continue to be so.

2] Each human being has been granted two courses of action: that of deed and that of contemplation. Both lead to the same place.

3] Each human being has been granted two qualities: power and gift. Power drives a person to meet his/her destiny, his gift obliges that person to share with others which is good in him/her. A human being must know when to use power, and when to use compassion.

Continue reading Declaration of principles

Gujarati Story – Why we have to Thanks to GOD for every thing and every second

મૃત્યુના મસ્તીભર્યા ગીતો સુણાવી જાય છે, જિંદગી પણ કયારેક ગેલમાં આવી જાય છે- શૂન્ય પાલનપુરી

એક ધનવાન માણસ હતો. દરિયામાં એકલા ફરવા તેણે બોટ વસાવી હતી. રજાના દિવસે તે પોતાની બોટમાં દરિયો ખુંદવા નીકળ્યો. મધદરિયે પહોંચ્યો ત્યાં દરિયામાં તોફાન આવ્યું. બોટ ડૂબવા લાગી. બોટ બચવાની કોઇ શકયતા ન લાગી ત્યારે એણે લાઇફ જેકેટ પહેરીને દરિયામાં પડતું મૂકયું. બોટ ડૂબી ગઇ. તોફાન પણ શાંત થઇ ગયું. તરતો તરતો એ માણસ એક ટાપુ પર પહોંચી ગયો. ટાપુ ઉપર કોઇ જ ન હતું. ટાપુના ફરતે ચારે તર ઘૂઘવતા દરિયા સિવાય કંઇ જ નજરે પડતું ન હતું. એ માણસે વિચાર્યું કે મેં તો મારી આખી જિંદગીમાં કોઇનું કંઇ બૂરું કર્યું નથી તો પછી મારી હાલત આવી શા માટે થઇ? તેના મને જ જવાબ આપ્યો કે જે ઇશ્વરે તોફાની દરિયાથી તેને બચાવ્યો છે એ જ ઇશ્વર કંઇક રસ્તો કાઢી આપશે.

દિવસો પસાર થવા લાગ્યા. ટાપુ પર ઉગેલા ઝાડ-પાન ખાઇને એ માણસ દિવસો પસાર કરતો હતો. થોડા દિવસમાં તેની હાલત બાવા જેવી થઇ ગઇ. ધીમે ધીમે તેની શ્રદ્ધા તૂટવા લાગી. ઇશ્વરના અસ્તિત્વ સામે પણ તેને સવાલો થવા લાગ્યા. ભગવાન જેવું કંઇ છે જ નહીં, બાકી મારી હાલત આવી ન થાય. ટાપુ ઉપર કેટલાં દિવસો કાઢવાના છે એ તેને સમજાતું ન હતું. તેને થયું કે લાવ નાનકડું ઝૂંપડું બનાવી લઉં. ઝાડની ડાળી અને પાંદડાની મદદથી તેણે  ઝૂંપડું બનાવ્યું. એને થયું કે, હાશ, આજની રાત આ ઝૂંપડામાં સૂવા મળશે. મારે ખુલ્લામાં સૂવું નહીં પડે. રાત પડી ત્યાં વાતાવરણ બદલાયું. અચાનક વીજળીનાં કડાકા-ભડાકા થવા લાગ્યા. ઝૂંપડીમાં સૂવા જાય એ પહેલાં જ ઝૂંપડી ઉપર વીજળી પડી. આખી ઝૂંપડી ભડભડ સળગવા લાગી. એ માણસ સળગતી ઝૂંપડી જોઇ ભાંગી પડયો. ઈશ્વરને મનોમન ભાંડવા લાગ્યો. તું ઈશ્વર નથી, રાક્ષસ છો, તને દયા જેવું કંઇ નથી. તું અત્યંત ક્રૂર છો.

હતાશ થઇને માથે હાથ દઇ રડતો રડતો એ માણસ બેઠો હતો. અચાનક જ એક બોટ ટાપુના કિનારે આવી. બોટમાંથી ઉતરીને બે માણસો તેની પાસે આવ્યા. તેણે કહ્યું, અમે તમને બચાવવા આવ્યા છીએ. તમારું સળગતું ઝૂંપડું જોઇને અમને થયું કે આ અવાવરું ટાપુ પર કોઇ ફસાયું છે. તમે ઝૂંપડું સળગાવ્યું ન હોત તો અમને ખબર જ ન પડત કે અહીં કોઇ છે! એ માણસની આંખમાંથી દડદડ આંસુ વહેવા લાગ્યા. ઈશ્વરની માફી માંગી અને કહ્યું કે મને કયાં ખબર હતી કે તેં તો મને બચાવવા માટે મારું ઝૂંપડું સળગાવ્યું હતું!

  • કંઇક ખરાબ બને ત્યારે માણસ નાસીપાસ થઇ જાય છે. હેલન કેલરે એક સરસ વાત કરી છે કે, જયારે ઈશ્વર સુખનું એક બારણું બંધ કરી દે ત્યારે સાથોસાથ સુખના બીજા બારણાંઓ ખોલી દે છે પણ આપણે મોટાભાગે બંધ થઇ ગયેલાં સુખના બારણાં તરફ જ જોઇને બેસી રહીએ છીએ. બીજી તરફ નજર જ નાખતા હોતા નથી.
  • સમય અવળચંડો છે. ઘણી વખત બધું જ આપણી મુઠ્ઠીમાં હોય એવું લાગે છે, અને ઘણી વખત સાવ ખાલી હાથમાં આપણી રેખાઓ પણ આપણને પારકી લાગવા માંડે છે. સમયમાં જ સમયની વ્યાખ્યા છુપાયેલી છે. ત્રણ અક્ષરનાં સમયને તોડીને બે-બે અક્ષરો કરો તો એક શબ્દ થશે સમ અને બીજો શબ્દ થશે મય. સમ એટલે સરખું અને મય એટલે મગ#.. જે દરેક સમયને સમ એટલે સરખો સમજીને મય એટલે કે મગ્ન રહે છે તેને સમયનો ડર લાગતો નથી.
  • પવન કદીયે એક દિશામાં વાતો નથી. દરિયો કદીયે એક જ કિનારે સ્થિર થતો નથી. ઝરણું કયારેય અટકી જતું નથી. તો પછી સમય કેવી રીતે કાયમ એકસરખો જ રહે? કંઇક ન ગમતું કે ખરાબ બને ત્યારે માણસ કહે છે કે, કંઇક સારું થવાનું હશે. રાતની કાળાશની અંતિમ પળ પછી જ સવારના પહેલા કિરણનો જન્મ થતો હોય છે.
  • દરેકની જિંદગીમાં કયારેક ને કયારેક એવું થયું જ હોય છે કે તેનું ઘ્યાન ન પડે. માણસને સમજાય નહીં કે શું થવા બેઠું છે? આવા સમયે જ કંઇક નવું બને છે અને ધૂંધળી પડી ગયેલી દિશાઓમાંથી જ કોઇ રસ્તો મળી આવે છે. સમય પણ સમયાંતરે કસોટી કરતો રહે છે, જે સમયને સમજે છે એ કયારેય નાપાસ કે નાસીપાસ થતો નથી. યાદ રાખો, સુખ ચક્કર મારીને પાછું આપણી પાસે જ આવવાનું છે. એની પાછળ દોડો નહીં, એની રાહ જુઓ, ડર્યા કે ડગમગ્યા વગર!‘


છેલ્લો સીન: જીવનની અડધી ભૂલો તો એટલા માટે થાય છે કે જયાં આપણે વિચારથી કામ કરવું જોઇએ ત્યાં આપણે લાગણીશીલ થઇ જઇએ છીએ અને જયાં લાગણીની આવશ્યકતા હોય છે ત્યાં આપણે વિચાર કરીએ છીએ.

It’s not insomnia

As the night
Covers the world
With darkness
I wake up
Restless
Sleepless
Dreamless

A quiet within
Silence without
Interspersed with breaths
Of a million
Dead souls
Dead to you. Your world.

On the pillows
A thousand imaginary worlds take shape
Worlds that evoke
Love in some
Fear in others

My bed however
Has an inhabitant
In the real world

Once you wake up, Bhakta,

There’s no sleep

Writer : My Friend: Surendar Singh – Facebook

be happy!!!